Σπηλια...

Φόβος.. προς την αγάπη, την αλήθεια, τα αισθήματα τη ζωή... Τίποτα χειρότερο από έναν άνθρωπο που φοβάται να ζήσει Και τι κάνεις όταν φοβάσαι να ζήσεις? Ονειρεύεσαι! Κάθε μέρα και από ένα άλλο όνειρο. Βάζεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτά πρωταγωνιστή και είσαι χαρούμενος μέσα σε έναν ουτοπικό κόσμο. Δεν βρίσκεις λόγο να τα διεκδικήσεις, εγκλωβίζεσαι μέσα σε αυτά. Και κάθε μέρα φτιάχνεις ένα νέο όνειρο για να είσαι "χαρούμενος" και ζεις από το θανάτο τους. Σε πιάνει ρίγος όταν έρχεται η ώρα να βγεις από αυτόν τον κόσμο γιατί εκεί νιώθεις ευτυχισμένος. Είναι σα να είσαι παγιδευμένος σε μια σκοτεινή σπηλιά που διαρκώς στενεύει και πνίγεσαι όλο και περισσότερο. Και εκεί που δε φαίνεται τίποτα παρά σκοτάδι, ξαφνικά βλέπεις ένα φως. Και εκεί τι κάνεις? Τρέχεις να το προλάβεις πριν πνίγεις από αυτή τη στενή σπηλιά, τρέχεις να βγεις έξω στον ήλιο εκεί όπου φαίνεται ο ουρανός! Μπορεί να τυφλωθείς αρχικά από το φως αλλά μπορείς και πρέπει να το συνηθίσεις.

"Με ρωτάς τι είναι η ζωή. Η ζωή είναι ένας καθρέφτης. Μόνο πρόσεξε σε αυτόν τον καθρέφτη δε βλέπεις το είδωλο σου, αλλά τα αισθήματα σου!"